De olifant en de MK ON

Het dak van ‘onze meldkamer’ zit erop. Het gebouw neemt herkenbare vormen aan. De meldkamer staat. En dat zien, doet iets met collega´s, merk ik. Het legt een zekere urgentie neer. We moeten nu écht aan de slag!

Tegelijkertijd is er de waan van de dag. Alle meldkamerlocaties doen hard hun best om de dienstverlening op orde te houden. En met de personele krapte die op verschillende plekken de kop opsteekt, is dat best lastig. En hard werken. Loyaal zijn naar elkaar. Maar ook zorgen voor jezelf. En in die dynamiek van alledag proberen we samen óók nog te bouwen aan die nieuwe meldkamer. Werkprocessen harmoniseren, standaardiseren, uitdokteren hoe het straks kan werken. Een meldkamer die zeker drie tennisbanen groot is, wat écht andere eisen aan samenwerken stelt. Even ‘over de tafel’ leunen, oogcontact zoeken en een collega van een andere discipline ‘iets meegeven’ lukt straks niet, om maar een voorbeeld te geven.

Het vormgeven aan het nieuwe, bedenken hoe het wel kan, dat willen we graag mét collega´s doen. Juist dat stelt ons nu voor een dilemma: hoeveel mogen en kunnen we nog van collega´s vragen in meedenken en meedoen, terwijl al grote druk ligt op de dagelijkse dienstverlening? In een bijeenkomst met de leiding van jullie locaties was dit onderwerp van gedeelde zorg. Hoe brengen we de dagelijkse dienstverlening en het bouwen aan het nieuwe dichter bij elkaar? Realisme in wat kan, urgentie op wat moet, en erkennen dat sommige dingen pas worden gedaan ná de livegang. Gewoon omdat het nu even niet anders kan.

Bovenal staat vast: we gaan er samen iets van maken. We doen ons stinkende best. Dat blijft onze grondhouding, om in de woorden van de locatieleiding MAN, MON en Twente te blijven. Maar we hebben ook oog voor de zorgen van mensen en snappen dat het soms gewoon niet lukt.

Wil je meedenken, meedoen of heb je een waardevol idee? Draag bij en geef het aan. Bij mij, bij je locatieleiding, bij jouw projectleider. Alle kleine beetjes helpen. Ik denk maar zo: een olifant eet je pers slot van rekening ook niet in één keer, maar hapje voor hapje… En soms blijft een stukje liggen voor later. Iets wat minder urgent is. Da's ook niet erg. Als we dat dan maar van elkaar weten.

Warme groet,

Janice Meerenburgh,
kwartiermaker Realisatie Meldkamer Oost-Nederland i.o.

Voeg toe aan selectie